Geri Sayım Türkçe Altyazılı
Sahne, boş bir hücrenin zemininde baygın halde yatan 19 yaşındaki Nora ile başlar. Üzerinde “hafta sonu” kıyafetleri vardır: bir kolsuz tişört ve etek. Onun bakış açısından, bir erkeğin ona uyanmasını söyleyen sesi duyulur. Kendine gelirken gözlerini açar ve kendi bakış açısıyla, kendisinden açıkça daha yaşlı, 30'lu yaşların ortalarında, sıkıcı iş kıyafetleri giymiş (matematik öğretmeni) bir adam, Alan'ı görür. “İyi misin?” diye sorar adam. Kız çığlık atar ve ondan uzaklaşmaya çalışır. Adam da korkar ve köşesine çekilir. “Sana zarar vermek istemiyorum, ben de senin gibi buradayım!” Kız bir çığlık atar ve hücrenin içinde gergin bir şekilde volta atarak etrafa bakar. “İşe yaramaz,” der Alan, gergin bir şekilde. “Denedim.” “Neredeyiz?” diye sorar Nora. “Bilmiyorum! Sanırım... kaçırılmış olabiliriz!’ Çığlık atıp tekme atarken Nora, hücrenin köşesinde, tavana yakın bir yerde bir güvenlik kamerası fark eder. Kameraya doğru “BİZİ DIŞARI ÇIKARIN!” diye bağırır. Hala şokun etkisiyle hücrenin köşesinde duran Alan, “Neredeyse tam bir gündür buradayım, hiçbir şey söylemediler. Sanırım ben uyuklarken seni buraya getirdiler,” der. Nora oturur, başını ellerinin arasına alır. “Bizden ne istiyorlar?” Alan cevaplar: “Bilmiyorum… Tek bildiğim, izlendiğimiz… ve… orada… o var!” “Dördüncü duvar”ı işaret eder. Duvarın bakış açısından Nora ayağa kalkar ve yavaşça kameraya doğru yürür. Bir ters çekim, “23:55:04”u gösteren ve geri sayım yapan büyük bir dijital saati ortaya çıkarır. BAŞLIK EKRANINA GEÇİŞ Saatin yakın çekimi: 19:59:39 ve geri sayım devam ediyor. Saatin altında 5 adet yanmayan LED ışık var. Nora, hücrenin bir köşesinde top gibi kıvrılmış, ısınmak için kollarını ovuşturuyor. Alan ise diğer köşede dinleniyor. Nora giderek daha şiddetli titremeye başlayınca Alan uyanır. “Neredeyse iki gün oldu, haline bak... titriyorsun! “Sana zarar vermeyeceğimi söylemiştim. Gel yanıma otur, seni ısıtayım.” “Hayır, teşekkür ederim,” diye cevaplar Nora. Alan ayağa kalkar ve gömleğini çıkarır, sadece fanilasıyla kalır. Nora’ya doğru yürür: “En azından bunu al, seni bu halde görmeye dayanamıyorum!” Nora açıkça tereddüt eder, ama adamın yaklaşmasına izin verir. Gömleğini kızın omzuna geçirirken diz çöker ve “Al, en azından donmazsın!” der. Elini kızın bükülmüş bacağına koyar. Derileri birbirine değdiği anda tüm ışıklar söner ve mekanik bir ses duyulur. Işıklar yeniden yandığında, yerde iki battaniye ve bir bütün tavuk vardır. İlk başta ikisi de o sese korkar, ama sonra battaniyeleri ve yiyeceği görürler. İkisi de hemen üzerlerine atlar. Battaniyelere sarılırlar ve her biri kendi köşesinde açlıktan ölmek üzereymiş gibi yemeye başlarlar. Kamera yavaşça duvardaki geri sayıma doğru kayar. 19:57:22. Keskin bir geçişle yerdeki çıplak tavuk kemiklerine geçilir. Karnlarının gurultusunu duyabiliyoruz. Her iki tutuklu da köşelerinde oturuyor. Nora, “Peki… sence bu geri sayımın sonunda bizi serbest bırakacaklar mı?” diye sorar. Saati işaret ettiğinde, saatte 37:13:45 yazmaktadır. “Bilmiyorum,” der Alan, evlilik yüzüğünü ovuşturarak. “Ben… bu arada, ben Nora.” “Alan.” Sessiz bir an. Nora ekliyor: “Peki... sen daha önce ne yapıyordun... bilirsin.” “Dersten eve dönüyordum... Ben... Northwestern’da matematik öğretmeni olarak çalışıyorum ve ben...” Alan sözünü bitirmeden Nora sözünü kesiyor: “Ben de oraya giderdim.” Nora, avukat olmak için üniversiteye gittiğini, ancak 19 yaşına geldiğinde ressam olmak istediği için okulu bıraktığını anlatıyor. Alan da üniversitede gelecek vaat eden bir müzik grubunda çaldığını, ancak o zamanki kız arkadaşının baskısıyla gerçek bir işe girmeye zorlandığını anlatır. İkisi, “Farklıyız ama aynıyız” diyen bir bakış paylaşır, ardından garip bir an yaşanır. “İyi geceler Alan,” der Nora ve battaniyenin içine dönerek arkasını çevirir. 18:29:56 Nora odada bir o yana bir bu yana dolaşırken, Alan bir köşede oturmuş, ileri geri sallanarak evlilik yüzüğünü ovuşturmaktadır. “Karım çok endişelenmiş olmalı.” “Evli misin?” “Evet, neredeyse 10 yıldır. Ve şimdi yalnız, hamile ve korkmuş olmalı.” “Hamile mi?” diye sorar Nora. Alan ağlamaya başlar. Üniversitedeki kız arkadaşının, o zamanlar hamile olduğu için kendisine bir işe girmesi için baskı yaptığını anlatır. Evlendiler ve bir çocukları oldu, ama çocuk daha sonra vefat etti. Başka bir çocuk sahibi olabileceklerini düşünmüyorlardı; acı çok büyüktü. “Ama sonra Maria tekrar hamile kaldı… bu 6 ay önceydi.” diye hıçkırıyor. Nora yavaşça ona doğru yürüyor. “Hey… merak etme, eminim buradan çıkacağız.” Kolunu onun omzuna doğru uzatıyor. Dokundukları anda ışıklar tamamen kararır ve bir an sonra yastıklar belirir. İkisi de gerginleşir ve yastıklara bakakalırlar. Alan yüzündeki gözyaşlarını silerek ayağa kalkar. “Bir saniye...” Aniden Nora’nın kolunu tutar. Işıklar tekrar söner ve şekerler belirir. “Anladım,” der Alan dehşet içinde, “sana gömleğimi verdiğimde, sonra omzum ve şimdi de kolun… birbirimize dokunmamızı istiyorlar!’ Şaşkın bir şekilde Nora, elini Alan’ın göğsüne, tişörtünün üzerine koyar.
Yorum yapabilmek için lütfen giriş yapınız veya ücretsiz kayıt olunuz.
Henüz Yorum Yapılmamış
Bu video hakkında ne düşünüyorsun? Düşüncelerini ilk paylaşan sen ol!